Waarom daten net een soort gokspel is

Posted in Filosofie by
daten

Beeld je dit spel even in: je hebt een stapel van een stuk of dertig kaarten, die ligt met de rug naar je toe. Alle kaarten bevatten verschillende getallen, je weet alleen niet welke getallen en hoe hoog deze zijn. De bedoeling is dat je met een zo hoog mogelijk getal eindigt. Elke keer als je een kaart omdraait, moet je besluiten of dit getal hoog genoeg is, of dat je het erop gokt en nog een kaart omdraait. Je mag geen oude kaarten terugpakken, en je loopt het risico met een laag getal te eindigen als je te lang kaarten omdraait. Heb je hem?

Het hoogste getal

Oké, komtie: dat is wat daten is. Klinkt misschien belachelijk, maar laat het me even uitleggen. Elke keer als je met een persoon samen bent, is er de kans dat er, ergens op de wereld, een beter iemand voor je rondloopt. Dan is het aan jou de keuze om bij de persoon met wie je bent te blijven en er genoegen mee te nemen, of het risico te nemen een betere persoon te vinden. Met de kans dat je die persoon nooit gaat vinden. En hoe weet je nou ooit zeker of de persoon met wie je samen bent het hoogste getal in jouw kaartenspel is? En hoe zou zo’n persoon er dan uit moeten zien?

Wanneer stop je met kaarten pakken? Wanneer besluit je: dit is de persoon met wie ik mijn leven ga delen?

Einde relatie

Ik vind dat hele idee maar beangstigend. Ik heb een paar maanden geleden mijn relatie van 2,5 jaar beëindigd omdat ik wíst dat hij niet het hoogste getal in mijn kaartenspel was. Hij was lief, zorgzaam, en gek op mij. Maar het was niet genoeg. We haalden niet het beste in elkaar naar boven en ik miste een diepere connectie. Bovendien hadden we geen enkele gezamenlijke interesse (ja, Netflix. Maar dat wordt na een tijdje ook deprimerend). Als je je dat allemaal beseft, dan weet je: er is een betere persoon voor mij. Maar dat is niet altijd het geval.

Bindingsangst

Daarom houd ik me vaak bezig met de gedachte: wanneer stop je met kaarten pakken? Wanneer besluit je: dit is de persoon met wie ik mijn leven ga delen? Is dat wanneer je het gewoon heel zeker weet, en iemand op ieder vlak helemaal perfect voor je is? Maar is dat wel mogelijk? Misschien is dit een lichte vorm van bindingsangst die bij mij naar boven komt, of een drang naar altijd maar meer en beter willen. Maar dat ben ik: andere mensen gaan hier vast weer heel anders mee om. De een houdt van veel risico en blijft maar kaarten omdraaien, de ander is al snel tevreden. En sommigen hebben geluk en pakken meteen de hoogste kaart, en wéten dat dan ook.

Dit zijn de dingen die in mijn hoofd omgaan wanneer ik aan daten denk. Niet een heel positief idee, dat geef ik toe. Hoe dan ook, mijn kaart heb ik nog niet gevonden. Ik blijf nog even draaien (en eerlijk gezegd, ik geniet er volop van. Hoe dubbelzinnig dit ook klinkt. Niet zo bedoeld. Eerlijk).

Fotografie Madeleine Ragsdale

Next Post

Leave a Reply

Verder lezen: