En toen zat in één klap de hele wereld thuis. Straten zijn verlaten, winkels zijn dicht, supermarkten lijken op een oorlogsgebied. Maar op internet is er weinig veranderd. Mooie Instagrammeisjes doen nog steeds alsof ze de hele dag smoothies drinken, squats doen en regenboogkleuren schijten, memes worden nog steeds volop gedeeld, alleen gaan ze nu over corona, en ook het nieuws gaat gewoon door. Maar wat me nog het meeste opvalt, zijn al die mooie, geweldige, slimme, bewonderingswaardige initiatieven. Bedrijven geven massaal niet meer om winst, maar doneren alles dat ze hebben. Mensen sturen kaartjes, bellen eenzame ouderen, brengen boodschappen rond. Er worden hele businessmodellen ontwikkelt, puur gericht op de coronacrisis. Mensen bedenken million dollar ideas of gebruiken deze tijd om een boek te schrijven, aan zichzelf te werken, of eindelijk eens al die boeken in hun boekenkast uit te lezen. Mooi, hoor. Echt.

Maar waarom voel ik dan alleen maar paniek? Ik héb helemaal geen extra tijd om mezelf te vinden, en lig in het weekend alleen maar voor pampus op de bank Netflix te kijken. Ik voel me non-stop schuldig dat ik deze extra tijd die we krijgen, deze once in a lifetime opportunity, niet gebruik om iets bijzonders te doen. Want eerlijk is eerlijk, deze kans krijgen we waarschijnlijk nooit meer. Wanneer komt er weer een moment dat je gedwongen vast zit in je huis, en niets anders hoeft te doen dan alleen thuis te blijven? De mogelijkheden zijn nu eindeloos. Je kunt het zo gek niet bedenken, of je kunt het online vinden. Sportscholen bieden gratis online sportlessen, opleidingen bieden gratis online curcussen, we kunnen eindeloos met elkaar videobellen, bordspelletjes spelen, films streamen.

Ik kan de energie of de wil niet vinden om Chinees te gaan leren, aan mijn summer body te werken of om eenzame oma’s te bellen.

En geloof me, ik zou het best allemaal willen doen. Ik heb stiekem ook gekeken naar een cursus Photoshop voor beginners. Ik heb ook Sims weer gedownload. Ik heb ook een lijstje gemaakt met films die ik wil kijken en boeken die ik wil lezen. Maar van al deze grootse plannen is nog maar weinig terecht gekomen. Ik vind het op dit moment al een hele uitdaging om mijn bed uit te komen en gewoon verder te gaan met dagelijkse dingen. Om vijf dagen in de week te werken, om normaal te blijven eten en vooral om de zin in het leven te bewaren. Ik kan de energie of de wil niet vinden om Chinees te gaan leren, aan mijn summer body te werken of om eenzame oma’s te bellen. En nu voelt het een beetje alsof ik deze tijd verspil.

Maar misschien moet ik er anders tegenaan kijken: misschien ben ik op dit moment juist wel aan het leren. Misschien leer ik om overeind te blijven, terwijl alles dat ik ken onder me weg is gerukt. Misschien leer ik om op mezelf te vertrouwen, nu er niemand anders is om op te leunen. Misschien leer ik om genoegen te nemen met gewoon goed genoeg. En misschien leer ik om het normale leven, dat ik soms zo saai kon vinden, nooit meer voor lief te nemen. En die dingen leer ik door gewoon door proberen te gaan, zo goed als ik kan, zónder de wereld te redden, tien nieuwe talen te leren, en mijn huis opnieuw te decoreren. En deze kans krijg ik nooit meer.

Fotografie Elia Pellegrini