Een tiny house in de stad (oftewel: een studio van 35m²)

Posted in Interieur, Mind by
tiny house

De tiny housebeweging is helemaal hot. De artikelen over klein wonen, handige opberg-oplossingen en blij zijn met minder schieten de grond uit. Snap ik, want het ziet er wel heel idyllisch uit allemaal, zo’n rijdend, houten blokhutje dat je midden in de natuur neer kunt zetten om wakker te worden tussen het groen en de zingende vogels. Maar opeens dacht ik: hoe nieuw is dat nu eigenlijk, wonen in een kleine ruimte? Doen mensen in de stad dat niet al jaren? Verdien ik met mijn studio van slechts 35m² ook niet de titel ‘tiny house-eigenaar’?

Eerlijk is eerlijk: natuurlijk woon ik niet in zo’n kleine ruimte vanwege een speciale levensovertuiging of omdat ik het zo graag wilde. Nee, wanneer je in Rotterdam (of een andere grote stad) wilt wonen als jonge freelancer met een klein budget, dan moet je blij zijn dat je überhaupt ergens mag wonen (wanneer je een plek wilt zonder huisgenoten, ratten, beschimmelde badkamer of handtastelijke huisbaas, in ieder geval). Ruimte is in dat geval een luxe die je waarschijnlijk als eerste van je lijstje kunt schrappen. Maar goed, nu ik er dan toch eenmaal woon, kan ik er maar beter het beste van maken. En dat lukt een stuk beter wanneer ik dit krakkemikkige appartementje gewoon als tiny house zie. Jeetje, wat klinkt dat ineens gezellig.

Ik geef het toe: ik heb een tiny house, en ik heb een koopverslaving. Deal with it.

Heel veel kasten

Het enige probleem van dit hele verhaal is dat ik misschien wel het tiny house heb, maar niet de tiny house-mindset. Met mijn 35+ paar schoenen, twee mega Pax-kasten tjokvol kleding, 150+ boeken, collectie edelstenen, 10+ planten en voorliefde voor prulletjes van de kringloop ontstaat er een probleem. Een groot probleem, in een tiny house. Een probleem dat ik tot nu toe redelijk weet te verbergen door alles heel diep in heel veel kasten weg te stoppen, en door genoegen te nemen met een eenpersoonsbed (wat een leuk idee was, tot ik een relatie kreeg). Maar hee, dit is wel het bewijs dat tiny houses, ontspullen en minimaliseren niet persé in één adem genoemd te hoeven worden. Ik geef het toe: ik heb een tiny house, en ik heb een koopverslaving. Deal with it.

Die mensen rennen niet meteen naar de winkels bij iedere kleine tegenslag.

Het echte tiny housen

Maar waarschijnlijk ligt daar ook de kern van de tiny house-beweging: het gaat niet zozeer om dat leuke, zelfgebouwde blokhutje op wielen, maar om de manier van leven. Die mensen kunnen wel dingen weggooien, vinden de bibliotheek waarschijnlijk niet vies, snappen dat je niet iedere dag van de maand een ander paar schoenen aan hoeft, en rennen niet meteen naar de winkels bij iedere kleine tegenslag. Dat is waar het tiny housen om draait (ja, vanaf nu is tiny housen een werkwoord), en waarom ik waarschijnlijk niet officieel in een tiny house woon. Maar hee, ik blijf het lekker zeggen. Hierbij de officiële tour van mijn constant tochtende, scheeflopende, extreem gehorige, krakkemikkige en niet verrijdbare tiny house van 35m² (waar ik stiekem wel heel blij mee ben).

tiny housetiny house

De inrichting van mijn huisje is best heftig voor zo’n kleine ruimte – maar wel helemaal mij. Tot nu toe nog geen spijt van de donkergroene muur!

tiny house

Al jaren een droom van mij en frequente terugkomer op mijn Pinterest-borden: de stenen muur. Onder het motto ‘fake it ‘till you make it‘ deed ik ’t met een behangetje.

tiny house

M’n bed, schoenen en andere rommeltjes zijn heel strategisch weggestopt achter een paar grote kasten.

De keuken was een dingetje: oerlelijk, beschadigd en verouderd. Wat doe je dan? Decoratiefolie, nieuwe deurknopjes en de bamboe snijplank van de Ikea. Nog steeds niet moeders mooiste, maar wel een stuk beter.

tiny house

Eén van de leukste dingen in mijn huis: mijn edelstenen tafel. Ik kwam zo’n soort tafel tegen in een pop-up store in Rotterdam, maar die was 200 euro. Dan doe ik het toch lekker zelf, joh. Ik ging op zoek naar een letterbak in de kringloop en vroeg mijn opa er pootjes onder te zetten. Nu hebben mijn edelstenen eindelijk een mooi plekje.

Dit overtuigde me dat dit mijn huis moest worden: het bad. Ik ga ontzettend graag in bad en doe het soms wel een paar keer per week. En nee, dit was niet voor de foto. Zo zit ik er echt bij. Ik kan het iedereen aanraden.

4 september 2019
Previous Post Next Post

Leave a Reply

Verder lezen: