Het is lang geleden dat ik een fantasyboek heb gelezen, en nóg langer geleden dat ik er eentje las die ik ook echt he-le-maal geweldig vond. Ik weet daarom niet wat me deed besluiten om naar aanleiding van een advertentie op Bookdepository meteen hup, het nieuwste boek van Sarah J. Maas in mijn mandje te gooien. But boy, am I glad I did. House of Earth and Blood (het eerste deel in de Crescent City serie) heeft me compleet weggeblazen.

En ervoor gezorgd dat ik op de wc heb zitten huilen. Twee keer.

Het volwassen zusje van

Het is alweer een aantal jaar geleden dat ik helemaal verknocht was aan de Throne of Glass-serie van dezelfde auteur. De boeken hadden alles dat ik als dromerige tiener wilde hebben: magie, mythische wezens, badass vrouwen en heel veel zwijmelwaardige mannen. Dit boek was eigenlijk niet anders, behalve dat Crescent City wordt verkocht als volwassen fantasy in plaats van young adult. Wat dit betekent is dat het woord ‘fuck’ heel vaak wordt gebruikt, en er een paar vreemde, pornografische stukken in voorkomen. Maar daarover later meer.

De droomwereld van Crescent City

Want laten we positief beginnen, zo op deze zonnige Koningsdag waarop ik absoluut niéts beters te doen heb dan over dit boek praten. Want er is genoeg aan dit boek dat ik absoluut fantastisch vond: het feit dat het achthonderd pagina’s was en ik het jammer vond dat hij niet langer was, zegt al genoeg. Het heerlijke aan dit verhaal is dat je even ondergedompeld wordt in een compleet andere wereld, eentje waar je als klein meisje van droomde. In deze wereld leven er meermensen diep onder de oppervlakte van de rivier, is er een zwarte markt die geregeerd wordt door de viper queen, kun je feeën, engelen en vampiers gewoon op straat tegenkomen, is je beste vriendin een weerwolf. Maar het is nét iets anders dan andere fantasyboeken, want het speelt zich af in onze wereld, in de toekomst. Technologie en magie wisselen elkaar naadloos af en om één of andere reden werkt dat heel goed. Mensen zijn er in deze toekomst ook nog, maar ze worden wel een beetje onderdrukt door alles met vleugels, klauwen en slagtanden. Klein detail.

Het is zwaar om mens te zijn

Dat hoofdpersoon Bryce half mens, half fee is, is dan ook meteen haar grootste probleem. Als half mens, word je in de maatschappij van dit boek eigenlijk niet volledig geaccepteerd (maar dat weerhoudt heel mannelijk Crescent City er niet van op verliefd om haar kont te worden, maar ook daarover later meer). Bryce is jaloers op haar getalenteerde, volbloed vriendinnen die alle drie succesvol zijn op hun eigen manier. Danika is de opvolgster van de grote baas van de wolven, en tevens roedelleidster van de meest gevreesde politieroedel van de stad. Fury is een angstaanjagende huurmoordenaar in dienst van de overheid, en Juniper danst in het nationaal ballet. Dit klinkt allemaal heel vijandig, maar de sterke vriendschappen zijn júist een van de dingen die dit verhaal zo sterk en mooi maken. Het voelde zo echt, dat ik twee keer op de wc heb gehuild. Met snot en al.

Kippenvelmomenten

Want niet alles is rozengeur en manenschijn, in dit verhaal. Bereid je voor op pijnlijke, bloederige momenten die je kippenvel geven. En een heleboel bijzondere plottwists. Het begint allemaal wanneer Danika en haar roedel vermoord worden door een demoon, en de overheid Bryce inzet om de moordenaar te vinden. Dan is ze ineens wél belangrijk. En dat brengt allerlei gevaren met zich mee. En een knappe gevallen engel, die als slaaf van de staat ook wordt gedwongen om mee te werken aan het onderzoek (goh, wat jammer nou). Je raadt het al, dat leidt tot een paar romantische én steamy momenten. Misschien een beetje cliché, maar oh zo fijn, in deze quarantainetijd.

Even over Bryce’s kont (alweer)

Ik vermaakte me dus prima, met dit verhaal. Actie, mythische wezens, romantiek, politiek, en een heleboel sarcastische humor. Dat waren de ingrediënten voor dit boek. Maar ook: seksisme, onnodige porno, en Bryce’s kont. Ja, ik mag het er eindelijk over hebben. Er wordt in dit boek ZOVEEL tijd besteed aan het omschrijven van de PERFECTE van Bryce’s kont, borsten, lichaam, gezicht, zijdezachte rode haar. Haar kont is ZO ROND, dat ze niet geschikt was voor ballet. En iedere man WIL HAAR. Iedere mag krijgt een stijve als ze haar al ZIEN. Je begrijpt mijn probleem? Natuurlijk mag Bryce mooi zijn. Natuurlijk zal ze mooie rondingen hebben. Maar je maakt mij niet wijs dat iedere man, hoe machtig ook, kwijlend achter haar aan kruipt op straat. Het is een beetje lachwekkend, eigenlijk.

Fifty shades of grey?

Wat ook lachwekkend is, zijn de bizarre, pornografische stukjes die op ongepaste momenten langskomen. Ik ben niet preuts (hallo, ik ben Nederlands), maar het was gewoon ráár. Het ene moment lees je een heerlijk fantasy verhaal, het andere moment moet je even kijken of je niet toevallig toch Fifty Shades of Grey uit de kast hebt gepakt. Sorry, maar wie denkt er aan seks nadat ze net een paar mensen zichzelf bloederig uit elkaar hebben zien rukken? Of wanneer je net BEIDE dood bent geweest en de wereld hebt gered? Nouja, ik heb me nog nooit in die situatie bevonden, en wie weet aan wat voor soort dingen je op dat soort momenten denkt. Maar ik heb zo mijn twijfels bij de logica (en de noodzaak) van de tot in details beschreven seksscènes. Meer mythische wezens, minder seks!

Favoriete personages

Een aantal mythische wezens waar bijvoorbeeld meer aandacht aan kon worden besteed was Lehabah. Of Jesiba. Fury. Sfyrinx. De Viper Queen. Zulke geweldige, GEWELDIGE personages waar ik meer over wilde weten. Echt, de mensen (of nouja, wezens), die langskomen in dit verhaal zijn een feestje om over te lezen. Ik hoop dan ook dat er veel meer over terugkomt in de volgende boeken in deze serie. En ik ben heel benieuwd naar die volgende boeken, vooral na het knallende einde van dit eerste deel dat álle bovenstaande kritiek eigenlijk wel goedmaakt. Ik. wil. meer.

(sorry, deze recensie is bijna net zo lang geworden als het boek zelf).

Kijk hier voor meer boekrecensies.