Omarmen van het oma-bestaan: mijn laatste avond uit

Posted in Diary by
avond uit

Om welke tijd is het sociaal acceptabel om weg te gaan? Waarom rookt iedereen hierbinnen nog? Dan gaat mijn haar stinken. Hoort bier zo te smaken? Ik zet het hier wel stiekem in de vensterbank. Wíé pakte daar zojuist mijn heupen vast?

Gewoon een greep uit de gedachten die door mijn hoofd dwalen wanneer ik uitga tegenwoordig. Ik zeg tegenwoordig, want nog maar twee jaar geleden plande ik al mijn andere activiteiten om mijn feestjes heen. Nu sleep ik mezelf met moeite naar de club, mocht ik toevallig een gaatje in mijn agenda hebben en er écht niet onderuit kunnen komen.

Afgelopen weekend was zo’n moment. Veel van mijn vriendinnen studeren nog en gaan nog wel veel uit, ik vind er eigenlijk geen hol meer aan. Maar dat wil je toch ook niet helemaal toegeven, als je jarenlang the life of the party was (nouja, dat is ook een beetje overdreven). Ik besloot dat ik er maar weer eens aan moest geloven en ging zaterdagavond naar club Pip in Den Haag. Waar ik vroeger de hele week uitkeek naar een avond met drank, harde muziek en gedans, zat ik nu de hele week met een knoop in mijn maag.

En terecht, bleek. Nu was ik al een beetje voorbereid op het feit dat de muziek niet echt mijn ding zou gaan zijn, maar ook de rest van de avond van niet zo ‘mijn ding’. Als in: mijn ding is lekker op de bank thee drinken met een boek. Mijn ding is zeker niet die enge kerel die me van achter begon te berijden op de dansvloer, en mijn ding is ook niet drie uur lang dansen in een rokerige ruimte op muziek die ik stom vind en waarboven ik mijn vrienden niet eens kan verstaan. En dat was wat de avond was: een hoop staan, dansen, en lauw bier drinken.

Nu vind je me misschien een zeikerd en een oud wijf – en misschien ben ik dat ook wel – maar ik weet zeker dat menig introvert zich in me zal herkennen. Wat is er nu zo leuk aan uitgaan? Het is zeker niet leuker dan een avond thuis een fles wijn drinken met mijn vriendinnen terwijl we bijpraten over ons leven. Het is eigenlijk ook niet leuker dan de karaokesessies in mijn douche. En het is zéker niet leuker dan me op mijn vrije dag goed, uitgerust en fris te voelen. Zonder kater.

Want dat is het een beetje: vroeger offerde ik mijn vrije dag maar wat graag op voor de avond. Dat was het waard voor mij. Nu eigenlijk niet meer: ik besteed mijn vrije dag liever aan dingen die ik echt leuk vind, zónder dat ik de hele dag in bed lig te creperen (dit heeft te maken met het feit dat mijn interne klok me altijd om acht uur ’s ochtends wekt, hoe laat ik ook mijn bed ben ingerold). Laat mij op de zondag maar lekker wandelen, de stad ingaan, schrijven, een boek lezen, koffiedates met vrienden hebben. Als dat betekent dat ik daarvoor zaterdagnacht gewoon in mijn bed moet liggen, then so be it.

Toen ik afgelopen zaterdag om drie uur besloot dat het welletjes was en mijn vrienden informeerde dat ik ervandoor ging, voelde ik ook niets anders dan opluchting. Terwijl ik in de vrieskou naar huis liep en genoot van de rust op straat, kon ik maar een ding denken: dit nooit meer. Dit was mijn laatste avond uit.* Wat een heerlijk gevoel.

*Ik zeg dit even onder voorbehoud met speciale feestdagen daargelaten, bedankt voor je begrip.

Fotografie Kristopher Roller

12 november 2019
Previous Post Next Post

1 Comment

  • Reply That Brunette - Quirine in de doeken: mijn eerste Aerial Hammock ervaring - That Brunette

    […] en bierdrinkende nietsnut. Tenzij je die vijf minuten fietsen naar de universiteit en urenlange dansmarathons in de club meetelt als […]

    14 november 2019 at 15:20
  • Leave a Reply

    Verder lezen: