Ik houd niet van backpacken (en dat is oké)

Posted in Diary by

‘Ik backpack, dus ik ben’, lijkt tegenwoordig wel het levensmotto onder ons millennials. Want ben je eigenlijk wel iemand wanneer je niet van het uitzicht op de Rainbow Mountain hebt genoten (maar het was mistig dus je zag eigenlijk niets), of niet minstens één keer voedselvergiftiging hebt gekregen van een twijfelachtige straatverkoper in India?

Niet schrikken, maar ik voel die behoefte dus niet zo. Daar kwam ik achter tijdens mijn studie, toen iedereen op exchange mocht: een halfjaar studeren in een land naar keuze. Terwijl iedereen elkaars haar uittrok om een felbegeerde plek op de meest populaire universiteiten te krijgen (Singapore, Londen, San Diego), probeerde ik wanhopig smoesjes te bedenken om toch vooral niet te hoeven gaan.

Smoesjes

Want wanneer ik zei dat ik liever in Nederland bleef, kreeg ik verbaasde blikken. “Dit is de kans van je leven!”, en “hier krijg je later spijt van!”, waren veelgehoorde reacties. Dus kwam ik met een reeks aan redenen om al die mensen stil te krijgen. Ik had net een fijne kamer in Rotterdam die ik niet op wilde geven, het was te duur, het was zoveel moeite om je aan te melden, ik kon heel mijn leven nog reizen. Alles om maar niet de echte reden te hoeven vertellen: ik. wilde. gewoon. niet. En dan ging het hier nog niet eens om backpacken, maar gewoon een langdurige feestvakantie waarbij je je af en toe in de collegezaal moest melden.

Mooi niet dat ik met twintig anderen op één kamer ga liggen terwijl ik met oordopjes het geluid van de twee seksende mensen op het bovenste stapelbed probeer te blokken.

Begrijp me niet verkeerd, ik houd van op vakantie gaan, nieuwe plekken zien, nieuwe culturen ontdekken. Maar wel op een gestructureerde manier, met een plan, zekerheid op een slaapplek, hygiëne en privacy. Mooi niet dat ik met twintig anderen op één kamer ga liggen terwijl ik met oordopjes het geluid van de twee seksende mensen op het bovenste stapelbed probeer te blokken (ja, dit soort dingen gebeuren echt in hostels).

Humeur onder het nulpunt

Want ik ken mezelf: als ik zonder duidelijk plan met een loodzware tas door een stad moet banjeren die ik niet ken, met ondergoed dat al drie dagen niet is gewassen, dan word ik chagrijnig. En niet zo’n beetje ook. Dat is dezelfde reden waarom ik ook niet drie dagen met een tentje op Lowlands wil liggen. Het is gewoon niets voor mij.

Ben ik dan een saai, on-avontuurlijk luxepaard? Misschien. Maar eerlijk gezegd kan dat me niet zo heel veel schelen. Ik kan eindeloos wegdromen bij alle prachtige dingen die mijn vriendinnen tegenkomen op hun reizen. Ik geniet net zo hard mee voor ze, en like met alle liefde hun spectaculaire Instagramfoto’s van weidse uitzichten, exotische maaltijden en net zulke exotische nieuwe vrienden. Lekker thuis, vanuit mijn eigen bed.

Fotografie Andrew Ly

2 september 2019
Previous Post Next Post

Leave a Reply

Verder lezen: